Forgotten Path

Antichrist Magazine [Ukr] by Aleksandr

INQUISITOR “The Quantum Theory Of Id” 2010 DigiCD Forgotten Path Productions This is very first release from this label/magazine from Lithuania, and, release is good! Two panel digicd with informative booklet.

INQUISITOR is coming from Lithuania too, and this is their first full-length album after couple of demos. Hm, to be honest I have various feelings regarding this band. First – I was impressed by musician’s ideas and technical skills, as this album is made on really high level of playing and atmosphere! But from other side I wasn’t too impressed by the entire stuff… How to tell you? I mean I like this album, I like music, this avant-garde black metal, with great ideas, excellent performance and catching tunes, but I have no such feelings like – “argh! I’ll return to this CD asap!”. Anyway, musicians did awesome job. Music is professional, catching and deep; with great keyboards, which are near to some classical music (sounds great when those black metal snake rhythms crossing with keys!). There you’ll find atmosphere of despair, solitude, and even some positive moods as well. So if you like music like symphonic, progressive yet avant-garde black metal made with some influences from ARCTURUS, VULTURE INDUSTRIES etc – try this. Interesting, twisted, glorious and majestic stuff! [80/100]

Archaic Metallurgy Webzine [Fin] by Lane

This is Inquisitor, who hail from Lithuania's capital city, Vilnius. After two demos, they have released 'The Quantum Theory of Id', their debut album. Being an avant-garde black metal band, they can do almost anything they want to. Avant-garde bands usually sink into a swamp of confusion, simply by cramming way too many things and styles into one, becoming impossibleto get into. So, how do Inquisitor manage in this game?

First of all, I see Inquisitor as an avant-garde dark metal band, who incorporate black metal influences among other things. Norway's mighty Emperor is one clear black metal influence for Inquisitor, another being Arcturus. And both band's avant-garde scapes, too, can be heard at least partly, in Inquisitor's music. This is not a carbon copy of either, not even close, mind you. The last part of 'I Pricipia Mathematica Philosophiae Naturalis' sounds like mathcore. Some parts of piano playing mixed with metal here reminds me of Psypheria's fine 'Embrace the Mutation' (2002). There's also a classical piano part to be heard. Another non-metal element are prog-ish bits here and there. I like rhythmic turns this is filled with, so no droning should be expected, and the same goes with how music is building and morphing. The vocals are quite monotone, if suitable, agonized growling, despite five different characters the story features.

Each of the long songs have three parts in them, and all these could have been separate songs in my opinion. However, the album doesn't feel long at all, nor do individual songs. The music flows on pretty nicely for a big part. Most of the turns take listener to another interesting and good place. Some don't, and that mathcore part is one of things I dislike. Well, every traveller has one's own mind how they take and feel this. This album needs some kind of will to jump on this journey, but on the other hand, it also works as backing music when doing something that needs brains. I find this easy to like, it simply grasps me on its wings.

The production work is both good and not so good. The guitars do sound a tad too lame, muffled. However, they give space to fantastic real-sounding piano. The drums are thundering, but the bass a bit silent in the mix. This is the first audio release from Lithuanian fanzine Forgotten Path. It is packed in a good-looking digipak, featuring all the lyrics, which are necessary for deciphering the story of the album. The story is something like seeking reality in what is called as life and all chaos outside and inside of it. And beyond... Interesting stuff, if you're at all interested by such things. Plus, there's an online version with animated booklet! Good work.

I just find this album a nice trip to, well, somewhere. Inquisitor have managed to do quite a characteristic album here. If you like avant-garde moments, then you should give this one a try. [7+/10]

Atmospheric Magazine [Pol] by John Kramer

Z nieznanych dla mnie przyczyn raczej rzadko trafia mi się materiał black metalowy, mający w sobie coś odkrywczego, a świeżego to już wcale, no może z trzema wyjątkami. Z reguły, siląc się na opis jakiejś nowo wydanej i całkiem przyzwoitej produkcji, nie sposób mi się opędzić przed wrażeniem, że wszystko z tej płyty już kiedyś posmakowałem. I tu waśnie litewski INQUIISITOR mile mnie zaskoczył. Uczulenie mnie dopada, kiedy w odniesieniu do metalu twórca umieszcza przymiotnik „awangardowy", gdyż zwykle kicha z tego wychodzi i wiele razy się na tym naciąłem, poszukując czegoś rzeczywiście odkrywczego, więc ze zrozumiałą ostrożnością zażyłem pierwsze utwory albumu „The Quantum Theory Of Id", no i natychmiast mi przeszło. Owszem, jest dość dziwacznie i często daleko wysunięte odloty od jakiegokolwiek black metalu się rozwierają, na rzecz choćby muzyki klasycznej, niemniej poprzez kilka sprytnych zabiegów wciśnięte to zostało w zjadliwy dla koneserów muzyki diabła zakres. Nie napotkamy w czasie konsumpcji tej płyty INQUIISITOR na miny w postaci banalnie wplecionych elektronicznych bzdur, a całość intrygujących i pełnych kolorytu zagrań pozostają stricte metalowe. Utwory są długie i pięknie rozwijające się, nie raz i nie dwa przewijają mi się przez myśl dziwne słowa, których używali dziadkowie współczesnego pokolenia metalowców, jak np. „majstersztyk". Mówi dzisiaj ktoś tak jeszcze? A np. „skobel"? Zna ktoś jeszcze znaczenie takiego wyrazu? Na płycie „The Quantum Theory Of Id" jest wszystko, za co cenię tak niezwykłe i przebogate kompozycje, jak niekończące się i pięciokrotnie złożone utwory CHRIST AGONY z „Daemoonseth - Act II", lub niesamowicie barwne twory ABIGOR, czy też przykłady z moich nowych odkryć w postaci rewelacyjnych zespołów NON OPUS DEI lub MASSEMORD. Jeśli chodzi o nastrój czy też klimat muzyki INQUIISITOR, to także on tu się znajduje i to nieźle całkiem się znajduje. Często jest granicznie schizofreniczny i rozedrgany, a innym razem harmonijny i muzycznie poprawny do bólu. Co ciekawe, skrajnie różne zmiany nastrojów, uczuć i odczuć przechodzą niezwykle płynnie, niemal niezauważalnie, a czasami, lecz znacznie rzadziej łamią się dla odmiany wpół i też pozostawiają słuchacza w nieświadomości i zawieszeniu. „The Quantum Theory Of Id" to świetna i godna uwagi płyta. Zespół INQUIISITOR był mi dotąd zupełnie nieznany, żadna z jego wcześniejszych demówek nie trafiła w moje słuchy, czego serdecznie żałuję i obiecuję nie grzeszyć więcej. To tak naprawdę młoda grupa, strach się bać, co z niej wyrośnie? [5,5/6]

A dual debut, the first album of the band and the initial release of Forgotten Path, with both entities hailing from Lithuania. Despite this being the labels start up release, they have not gone the cheap route, you get a beautiful looking digi-pak with a sixteen page booklet inside. Inquisitor are billed as progressive black metal and they have a penchant for epic length songs, all but one clock in at over 9 minutes long. I think I would call them more of a straight symphonic metal band, as honestly there is not much in the way of black metal elements and the music is not that dark. I would say only the vocals which are dark whispers with a hint of the bm croak underneath would be your only link to that style of music. Inquisitor employ a lot of piano and keyboards, but I will at least say this much for them, they do not fall into the trap of so many bands of letting the synth dominate the mix and drown out the other instruments. The song structures as you might guess from the self professed progressive moniker, are quite avant-garde and free flowing. It is no secret I am not the biggest fan of keyboards, but I will give Inquisitor credit for employing them in a tasteful way that furthers the song development. They do not come across as forced, in the old we need to be atmospheric so we will insert and force them in unnatural ways even if they do not fit the song structure or mood. I suppose the only thing I can fault the band for is with the length of the songs. It almost seems like in order to keep it all free flowing at times, they let some of the songs meander on a little longer than necessary. Not normally my cup of tea very often, but The Quantum Theory of Id managed to win me over to an extent, it can be an enchanting and addictive listen. I think fans of things like Arcturus and the like might find this of interest. The bio states “The CD is released under ‘Creative Commons’ license – you are free to copy and share the music without any commercial purposes”. So apparently, if I understand correctly, if you find this review of the band interesting, as long as you use for personal use, you have permission to go find it and download or copy it.

Tras el desafortunado debut de los alemanes Nailgun, pasamos a otro mucho más interesante y prometedor, y eso que es muchísimo más arriesgado, el de los lituanos Inquisitor... es cierto, no es un gran nombre para una banda que se mueve por terrenos experimentales, pero supongo que será herencia de sus primeras etapas, con otro sonido y otra formación, ya que la banda lleva activa ni más ni menos que desde el año 2002, sería interesante ver ahora lo que hacían entonces y comparar...

Sea como fuere, lo que nos proponen en “The Quantum Theory Of Id”, y esto ya sí que suena raro al cien por cien, es una especie de híbrido entre el black metal más rompedor y experimental con las vertientes más avantgarde del metal extremo, desde momentos de corte progresivo hiperbrutal, hasta otros cercanos al mathcore o los subgéneros más extraños y enrevesados del death metal... lo sé, difícil hacerse una idea de lo que describo, ¿verdad?

Sigamos entonces echándole leña al fuego... pues, aunque las sensaciones que transmite son siempre más cercanas al black metal de unos Arcturus o de unos Virus, quizá por esas melodías enloquecidas plagadas de cambios de ritmo y el uso del piano tan prominente y espectacular, si realmente te paras a diseccionar este “The Quantum Theory Of Id” notarás que, en muchísimas ocasiones, lo que suena poco o nada tiene que ver con lo que te hace sentir, ¡¡musicalmente hay bastante más del death metal delirante y psicodélico de Cryptopsy o Gorguts que de black metal!!... es más, por el uso orquestal del piano y las ambientaciones que meten en varios temas, y no me preguntéis por qué, pero no hace más que venirme a la mente ese fantástico proyecto de nombre Winds, con su aire progresivo impregnado de clase y virtuosismo... pero también Dimmu Borgir y sus cuidadísimas orquestaciones... cojones, ¡¡es que también los dioses polacos Lux Occulta y su gusto por lo barroco y lo extremadamente recargado!!... ya veis, aquí casi cabe de todo, y todo está metido con un gusto exquisito...

Otro aspecto que me ha encandilado es cómo enlazan las distintas partes del disco para no perder en ningún momento la idea conceptual que hay detrás... los temas dan vueltas y vueltas, conectándose los unos con los otros para articular un sólo esqueleto, haciéndote perder continuamente la noción de en cuál de ellos te encuentras o cuánto falta para pasar al siguiente... llevo ya ni sé cuántas escuchas, y aunque todos ellos me suenan y los tengo grabados en la retina, sigo sorprendiéndome cada vez que miro al display de la cadena de música, “joder, ¿¡ya voy por el cuarto!?”... así pues, el trabajo compositivo es simple y llanamente sensacional, ignoro cuánto tiempo les habrá llevado organizarlo todo, y de una forma tan sumamente precisa, porque es evidente que lo han cuidado y mimado hasta límites insospechados...

Definitivamente Inquisitor no es la típica banda de black metal, ni siquiera la típica banda de avantgarde black metal, han llevado su sonido dos o tres pasos más allá, que es lo que yo siempre espero de este tipo de proyectos tan rompedores: sonido propio, soltar lastres y dejar volar la creatividad hasta donde ésta sea capaz de llevarles... y en ese sentido los lituanos la verdad es que lo bordan, no se les puede poner ni un pero... en otros aspectos sí que se los pondría, pero he disfrutado tanto con ellos que paso totalmente, ya que además lo que para mí es bueno o malo, seguro que para cualquiera de vosotros no lo es, y es que éste es el típico trabajo del que vas a oir tantos comentarios diferentes como personas lo escuchen... lo que realmente no sé es cuánta gente va a ser capaz de asimilar y deleitarse con algo así, sólo apto para los más abiertos de mente en el más amplio sentido de la palabra, para aquellos que disfrutan de la buena música, sea del estilo que sea... [9/10]

Inquisitor is a progressive black metal band from Lithuania. This is one of the few bands to break out of the black metal scene that sounds more foreign. Having a past in more symphonic based music, this album explores a lot of territory.

While roots of the band's more symphonic past are still present within this album, much more progressive and avant-garde textures and melodies pervade the sound. The songs, except for opening narrative track, Infimum, are all over 9 minutes. You'll find an very large amount of overall influences that range from bands like Emperor and Arcturus to bands like Spiral Architect and Meshuggah in the band's sound as well. These diverse influences don't necessarily spell out the band's sound, but traces of each of these bands can be found.

While bands like Vulture Industries and Quadrivium take the sounds established by Arcturus and build upon them in their own vein, you could see the same here. While Quadrivium uses more of the earlier sounding symphonic black metal and later progressive touches in their sound and Vulture Industries focuses more on the avant-garde prog sound, Inquisitor seems to meld the symphonic black style with the avant- garde. Classical piano sections mixed with more of a progressive black metal riff are used quite often within the real opener, Pricipia Mathematica Philosophiae Naturalis, you'll find a lot in common with that Arcturus sound.

What makes this album so different from the bands mentioned above, excluding Arcturus, is the use of piano in their sound. Neo-classical runs bring that "The Shame Mirrors" vibe to a lot of these songs, and sound well played as well. The keys on this album also don't bring along with them the cheese factor that a lot of bands that use them do.

The vocals on this album are a much more standard affair. Typical black metal shrieks and screams are the usual type of performance you'll find on here, but a lot of the songs are dominated more by instrumental passages rather than the vocals. While the vocals provide a more understandable grabbing point for some, and find it more appealing to listen to something with vocals, they don't add a lot to the music, at some points sounding like a pale imitation of Dani Filth.

Overall, this was a nice album that reminded me of the glorious sound of Arcturus. Like Vulture Industries and Quadrivium, this band too expands upon that sound and experiments within the boundaries they have set, but is probably not as obvious sounding. Not the most spectacular progressive black metal album this year, but it has a lot of unique and cool sounding parts and is worth checking out. [8/10]

Ganz groß wird die Mucke der Litauer als Avantgarde Black Metal angepriesen, was meinereins natürlich verdammt neugierig macht. In einem wirklich schmucken Digipack Format gehalten, hebt sich auch schon mal die Covergestaltung sehr vom sonst so typischen Klischeedenken ab. Könnte man eher mal vermuten, das hier irgendwas elektronisches zur Schau gestellt wird. Also dann mal rein mit dem Teil und die Ohren gespitzt. Mit ner etwas längeren Spracheinleitung, welche mit diversen elektronischen Tönen ummantelt wurde, beginnend, lassen die black metallischen Auswüchse dann aber nicht lange auf sich warten. Allerdings zeigen die sich nun nicht in der sonst so typischen Vorgehensweise. Denn nicht umsonst hat man seinen Style als avantgardistisch eingestuft, wobei ich vielleicht eher den Begriff „experimentell“ verwenden würde. In einem recht bombastischen Gewand verpackt, werden hier doch ne ganze Menge an den verschiedensten musikalischen Einflüssen verarbeitet. Obwohl der Grundaufbau der einzelnen Stücke (welche alle übrigens alle über 9 min. laufen), zweifelsfrei im Back Metal Lager wieder zu finden sind, bringt es die Band aber fertig, hier so einiges an verdammt progressiven musikalischen Elementen mit einzubauen. Auch so ein verdammt starker symphonischer Einschlag ist fast überall zu vernehmen. Teilweise schon ins klassische gehend, verbinden die hierbei diese verschiedensten musikalischen Ausdrucksformen zu einem durchweg, fast einzigartigen und verdammt coolen Sound. Sehr stark geprägt durch den Einsatz eines Klaviers, betritt man aber auch rhythmisch ganz schön kreative Pfade. Manchmal bitterböse, so richtig voll reinhämmernd, dann widerrum eher ruhig melodisch besinnlich, fast schwebend und andererseits auch sehr nachdenklich mit fast erdrückendem Ambiente. Die Arbeit an den Gitarren gestaltet sich hierbei enorm vielfältigst, wobei insbesondere die Drums verdammt am Gebälk rütteln und die Stücke zusätzlich mit ner gehörigen Portion an Druck versorgen. Neben dem eher typische Black Metal Gekreische und Geschreie, tauchen aber auch mal leichte, fast schon abgrund tiefe growls auf, welche sich hierein wirklich sehr positiv auf das gesamte Geschehen auswirken. Ums ganz ehrlich zu sagen, bin ich doch mehr als positiv überrascht, was uns die Litauer hier in knapp 42 min. vorlegen. Black Metal in dieser Form ist mir noch nicht all zu oft untergekommen und sorgt zumindestens bei mir dafür,meine eher festgefahrene Meinung über die Entwicklung in der Black Metal Szene, noch mal gründlich zu überdenken. Interessante, abwechslungsreiche und vor allem
kreative Black Metal Kost, welche man in dieser Form nicht alle Tage vorgesetzt bekommt.

It’s fifteen past eight, the 24th of October 2010. As I wrote the review about the demo of the German old school death metal band Deathronation I just turned to listening to avant-garde black metal music. This kind of music is totally opposite to the German lifestyle, it’s going here almost about musical experiences, but these experiences are fortunately always in form of songs, and they aren’t a kind of mix of crazy riffs/noises, like Ihsahn does it sometimes. To be honest, I don’t have any problems against, what Ihsahn makes, but I rather like the music like Arcturus, than Peccatum/ Ihsahn/ late Emperor.

Well, I think, I already told every important fact about, what you have to expect from this Lithuanian band (formed back in 2002). Maybe their name is a bit strange, as may you expect a kind of goatfucker black/death metal monster with this band name, but as you check out the cover design, which one got a bit industrial feeling, we can think, that here is waiting for us something else. With help of the longer introduction titled “Infimum” we can begin our trip to the modern, materialist degenerated future. The next four tracks (all are above 10 minutes) are four chapters from this terrible world. I was surprised by the music of this band very much, as I don’t meet too often good bands from this land. As I already told you, you have to imagine such like Arcturus, but there you won’t find clean voices, and the feeling is not so „from the space”. It’s complex, varied, colorful (of course inside of dark feelings) and this 45-minutes long album is absolutely not boring. I can’t say any bad things about the album, it’s a great debut.

The release comes as a beautiful digipack with 16-pages booklet on a Lithuanian label. This is the label’s first release together with two issues of Forgotten Path magazine. It’s worthy for support, and also the underground attitude is here very important. RESPECT! [10/10]

„Sveiki, intelektualiosios muzikos mėgėjai! Leiskite pristatyti jums...“ Ne, ne tai. „Naujausias šios komandos darbas iš karto patenka į visų laikų geriausių...“ Irgi ne tai.

Va! Ateina žmogelis išpažinties ir pasakoja:
- Tai va, dvasiškas tėveli, su kate „sugriešijau“!
- Nedidelė tavo nuodėmė, atleidžiu tau vardan... Eik ir daugiau nenusidėk!
Po savaitės tas pats žmogelis per išpažintį:
- Tai va, tėveli, vėl su kate...
- Nedidelė tavo nuodėmė, atleidžiu, eik ir nenusidėk daugiau!
Trečią sykį ateina žmogelis išpažinties ir mato – sėdi kunigas klausykloje visas subintuotas. Ir sako jam:
- Tai ką, vėl su kate paleistuvavai?
- Taip, - nuleidęs akis sako žmogelis.
- Kaip tau tai pavyksta? Draskosi gi baisiausiai!
- O aš ją, šventasis tėveli, į aulinį batą įkišu!
- Atleidžiu aš tau tavo nuodėmes, vardan... Nuodėmė nedidelė, užtai mintis kokia gera!

...Kaip jau esu kažkada minėjęs, jaučiu didžiausią pagarbą tiems, kas moka padaryti tai, ko nemoku aš pats. Šiuo atveju kalbu ne tik apie šitą pragaro mašiną, gitara vadinamą, bet ir albumo tekstus. Tiksliau tą, pagrindinę albumo mintį. Dar mokantis vidurinėje mokykloje per fizikos pamokas, kai mokytojas bendrais žodžiais imdavo pasakoti apie kvantinę fiziką, man akimirksniu imdavo kaisti mikroschemos. Nė kiek nemažiau jos kaisdavo ir per filosofijos paskaitas aukštojoje. Galite laikyti tai „piaru“, reklama, galite apmėtyti mane kerzais, „bandanomis“ ir dygliuotomis apyrankėmis, bet man tai iš tiesų buvo pirmas lietuviško metalo albumas, kuris sudomino mane visų pirma savo tekstais, idėja, filosofine koncepcija. Kuo rėmėsi albumo kūrėjai? Karlo R. Popperio, N. Prigogino filosofija. Esmė yra ta, kad nėra nieko tikra. Realybė tik fikcija. Ir dar sudėtingiau. Albumas apie žmogų. Kuris keliauja ir ieško. Ieško tiesos. Dievo. Kažko... Ar surado ar ne, sužinosite perklausę albumą. O gal nesužinosite. Juk niekada niekuo negali būti tikras.

Muzikinė albumo pusė nė kiek nemažiau sudėtinga nei tekstinė. Asmeniškai pažįstu grupės narius dar nuo tada, kai jų niekas rimtai nevertino, bet jau tada visi jie buvo pilni noro kurti, daryti kažką, ko dar nebuvo, jau tada turėjo ką pasakyti savo kūryba. Kaip atsvarą, galėčiau paminėti ir tokių, kurie kūrė grupes vien tam, kad jų kuklios personos sulauktų dėmesio. Ką gi, po rimtesnių nesėkmių ir nuodingos kritikos dozės, tokie veikėjai nuleisdavo rankas ir akimirksniu dingdavo nuo scenos...

Bet grįžkime prie albumo. Albumą pradeda intro, trumpai papasakojantis albumo idėją, paskui seka keturios kompozicijos, nei viena iš kurių nėra trumpesnė nei devynios minutės. Apie pačią muziką beviltiška ir pasakoti – pirmiausia dėl to, kad sunku aprėpti tokią gausybę melodinių sprendimų, įmantriausiai persipynusių tarpusavyje vieno kūrinio rėmuose. Pagrindinės temos paprasčiausiai nėra, bet tuo pat metu kiekviena daina turi savo „stuburą“, o pats albumas – griežtą, matematiškai tikslią struktūrą. Ypač įdomu stebėti gitarų ir klavišinių „šokį“, kai jų atliekamos melodijos tai persipina, tai išsiskiria, tai vėl susieina į vieną.

Gerai, einu pipetės, kad į šią statinę medaus įlašinti kelis lašus deguto. Ne vien tam, kad skaitant kokčiai saldu nepaliktų, bet ir tam, kad noriu likti kiek įmanoma objektyvesnis. Egzistuoja toks sindromas, kurį būtų galima pavadinti „pigios lietuviškos gitaros“ sindromu. Negaliu pasakyti nuo ko tai priklauso – nuo įrašų studijos, paties instrumento procesoriaus ar stygų, bet kitąsyk niekaip nesigauna atsikratyti tokio specifinio duslaus skambesio, tarytum gitara prisimena dar patį Adolfą Rickenbackerį. Tiek to – ne visi sau gali leisti „Flying V“. Nors visgi norėtųsi, norėtųsi daugiau masės gitarų skambesyje. Kai kur vokalas nukištas į antrą planą, o ir jį asmeniškai aš norėčiau girdėti masyvesnį – bet čia jau tokie apžvalgininko kaprizai.

„Sprandžina“ ant albumo viršelio atrodo kiek keistokai ir netikėtai, bet neišsimuša iš bendros idėjos, o nuo teksto pateikimo manieros pačiame lankstinuke stogas važiuoja dar labiau. Beje, jei ieškosite grupės narių nuotraukų – nerasite nė vienos. Paklaustas, kodėl taip, grupės vokalistas nutaisė paslaptingą miną – „taip reikia“!

Inquisitor, kiek aš prisimenu, visuomet buvo bene vienintelė simfoninio black metalo atstovė Lietuvoje. Nors grupės kūryba neatrodė labai spalvinga ir ypatinga, sugebėdavo palikti neblogą įspūdį įsijungus įrašą. Tiesa, projekto gyvi pasirodymai šiek tiek nuvildavo, nors manau, jog tai labiau mano nesugebėjimas tokios muzikos gyvai klausyti. Naujasis albumas kažkas negirdėto ir visiškai nepanašaus į tai, ką girdėjome anksčiau. Išlikęs tik tas pats Lord‘o vokalas ir kažkurie lyg ir girdėti, bet negaliu užtikrinti, kad demo juostoje, tonai, sintezatoriaus akordai.

Kaip ir dera pradėti, nesikuklindamas pagirsiu puikų albumo apipavidalinimą, įdomią idėją ir tekstus. Jau ir pats viršelis bando įtikinti, kad neišgirsime kažko neoriginalaus ar girdėto – varžtai, sriegės ir dantračiai sunkiai siejasi su bendraisiais juodmetalio standartais. Knygutė irgi ne koks grupės nuotraukų albumas, o įdomia, antai futuristine, tamsia nuotaika nuspalvintas tekstų rinkinys. Tai net kažkiek keista, kai vis daugėja blekerių bandančių įrodyti, kad tekstai tai tas pats kaip ir gitaros skambesys ar būgnų muša ir tekstų knygutės neprideda ar prideda tik nuotrupas. Įdomus dar ir dainų suskirstymas į tris dalis, kurių kiekviena atitinka vis kitą graikišką raidę. Tiesa, nenoriu čia ieškoti raidės ir pavadinimo ryšių, bet tikiu, jog jis yra, nes leidinio koncepcija tikrai stipri. Nors apipavidalinimo idėjų originalumas beveik neginčytinas, bet ryšys su senąja Europa man pasirodė lyg ir matytas. Tikrai taip, naujasis The Ocean darbas, kuris, beje, žmones pasiekė irgi visai neseniai, taip pat panaudojo graikų abėcėlę, o ir teminis – tik šiam veikalui skirtas internetinis adresas kažkuo primena Inkvizitorius. Drįsčiau nepritarti asmenims sakantiems, kad senasis logotipas visai netinka ir yra didžiausia klaida – man šis pavadinimo apipavidalinimas atvirkščiai, atrodo net kažkiek dviprasmiškas: geba priminti tokias raides kaip beta, fy ir panašiai , o tuo pačiu vaizduoja kažką elastingo, nekaitomo ir modernaus. Kaip tik prie naujovių.

Inquisitor visada pasižymėjo profesionalumu, gera atlikimo kokybę, naujasis – tai vienas geriausiai sugrotų, įgarsintų darbų Lietuvoje. Sintezatoriaus muzika dar geriau įsipaišo nei seniau – visų pirmą jų žymiai daugiau, o ir grojimas neįprastas, labiau avangardinis. Prie kiek netikėtų, kažkiek eksperimentinių bendrų muzikinių kompozicijų tai tinka veik šimtas procentų. Vokalo naujovių irgi neišvengta, o tai tik į naudą. Daug išraiškingesnis, lengviau suprantamas ir net malonesnis klausytojui Lord dainavimas, irgi pakelia albumą į aukštesnį lygį. Nepamirškite ir gitarų, jos, čia su skambančiais kaip pianinas garsais, atlieka vieną pagrindinių funkcijų – nė rifo pro šalį, nors kažkur lyg ir girdėta, bet puikiai įpinta ir pateikta. Patiko man ir būgnai, nors didelio išskirtinumo ir neparodo, bet tą, vykusią visų garsų sintezę papildo ir įneša truputį dirbtinesnio, labiau duslaus, nei gaivaus garso toną.

Id kvantinė teorija – stipriai idėjinis, nors protarpiais lyg ir girdėtas albumas. Kaip minėjau ir anksčiau, tai labai koncepcinis darbas, sunkiai paaiškinamas, sunkiai suvirškinamas, bet pabandyti tikrai verta. Viskas sukasi apie keliautoją, kuriam atverta daugybė galimybių – aptinkame pasaulėžiūros krizės detalių, determinizmo, indeterminizmo priešpriešų, bet apie tai geriau pasiskaityti pačioje knygutėje, kur lyg ir viskas išaiškinta daug aiškiau nei norėtųsi, bet tuo pačiu ir baisiai sunkiai suprantamai. Norom nenorom, lyginant šį darbą su kita muzika, galvoje praplaukia įvairios grupės, kuriančios kažką progresyvesnio, intelektualesnio. Galima pastebėti panašumų į prancūzų eksperimentinius galiūnus Deathspell Omega ar Blut Aus Nord, nors nei vienas, nei kitas projektas nesiveržia į pilną futurizmo ir modernistinių detalių pragarą, bet abi savo sunkiai perprantamais tekstais, filosofiniais apmąstymais ir metafizinėmis paslaptimis stovi visai netoli mūsų šio veikalo kaltininkų Inquisitor. Ir ne vien didingieji prancūzai, yra ir tokių grupių kaip The Axis of Perdition, kurių modernistinės vizijos irgi kažkas panašesnio į tai apie ką kalbame.

Štai, o mažiausiai skirtumų tenka pamatyti, lyginant šį darbą su vėlyvuoju Emperor periodu. Iškart, skubu užbėgti už akių, jog tai tikrai, tikrai ne tas pats. Emperor vėlyvasis periodas buvo tikrai įdomus, tačiau gan greit nusibostantis, nelabai įvairus ir lyg truputį atkartojantis senesnį skambesį ar nuostabųjį Anthems to the Welkin at Dusk , tuo tarpu naujieji Inkvizitorių pokyčiai man yra daug artimesni, tiek muzikos, tiek idėjų prasme. Kuo toliau klausai, tuo lengviau išvesti šiokią tokią paralelę tarp šių abiejų projektų – abu pradėję kaip gan vykęs simfoninis juodmetalis, netikėtai pasuko į avangardo plotmes. Kažkiek panašumo įžvelgiu iš kiekvienos sferos – pradedant sintezatoriaus grojamais tonais ir baigiant vokalu. Kita vertus čia tikrai neišgirsime švaraus vokalo partijų, kurios sugeba šiek tiek atplėšti klausytoją ir nunešti į kitas erdves. Taip pat ir atmosfera, kuri Kvantinėje teorijoje yra veik visiškai kitokia nei Imperatorių kūryboje. Nesutiksite čia ir identiškų muzikinių idėjų. Tad, nors panašumo tikrai nemažai ir matosi, kad Emperor buvo viena iš pagrindinių grupės įkvėpėjų, bet tai visgi tikrai skirtingi, su visiškai kitais tikslais ir požiūriais kurti darbai.

Nauji muzikiniai Inquisitor ieškojimai tikrai nenuėjo šuniui ant uodegos ir jei tai vadiname pirmu blynu, tai jis matomai keptas su nesvylančio dugno keptuve ir ant mažos ugnies, taip, kad išeitų labai įstabus ir su gražiu aukso įdegiu. Neskanus? Nė velnio, vienas stipresnių leidinių Lietuvoje, kad ir daug atidėliotas, bet pagaliau išlestas su puikiu įgarsinimu, gražiu apipavidalinimu, stipria idėja. Verta buvo laukti. Beje, o kaipgi tas pats avangardinis žanras Lietuvoje. Aš kadaise prisimenu vieną Kauno grupę Anubi, kuri buvo tiesiog pasaka… deja, skenduoliai nedainuoja. Ir ką turime dabar? Ogi nieko (Argharus, mano galva, nėra avangardinio juodmetalio grupė)! Tik va štai po ilgų laukimų ausis pasiekia kažkas naujo, eksperimentinio, įdomaus, nepažinto. Taip, Inquisitor sugrįžo su dar didesne jėga ir novatoriška idėja. Šedevru nepavadinčiau, bet nedaug trūksta. [9.5/10]

Back to top

Hassgesang Magazine [Svk] by Xalpian

Litvu ako pohanský štát som považoval vždy skôr za kolísku Pagan Metalových kapiel, ale posledné objavy, ako mená – Argharus či recenzovaný Inquisitor sú svetlými výnimkami.

Kapela Inquisitor, ktorá bola založená v roku 2002 po dvoch demo nahrávkach produkuje svoj debutový album nazvaný „The Quantum Theory of Id“, ktorý vyšiel ako prvý počin u ich domáceho labelu Forgotten Path Records.

Kapela svoj žáner opisuje ako Avantgarde Black Metal, nie som moc zbehlý v týchto škatuľkách, ale dovolil by som tvrdiť, že majú pravdu, i keď ja osobne tu cítim i podiel technického Death Metalu. Album obsahuje intro a 4 skladby, ktoré presahujú dĺžku niečo cez 9minút... Do takto siahodlhej stopáže sa týmto mladíkom podarilo vtesnať množstvo zaujímavých, experimentálnych a neviem akých momentov. Pre neznalého bude ich tvorba pôsobiť dosť zložite, ale uisťujem Vás, že po viacerých vypočutiach Vás „The Quantum Theory of Id“ dokonale pohltí, tak ako tomu býva u týchto avantgarde/technických kapiel. I ja som mal spočiatku v ich tvorbe poriadny zmätok - množstvá temp, gitarových vyhrávok, klávesových onanií – dá sa toto vôbec stále nazvať Black Metalom? Uff, ani sám to nedokážem vysloviť, či áno, alebo nie. Hudba je tak rozmanitá, že mi v niektorých momentoch pripomenie práve našincov Lunatic Gods. Vokály, ktoré obstaral Lord sú o niečo strohejšie – pohybujú sa v jednej rovine, niečo na spôsob Sergeya z Neglected Fields a iba občas dôjde k zmene, growlingu – v pasážach, keď sa svojej úlohy zhosťuje Zeroth A~, ktorý prehovára k „cestujúcemu“ Travelerovi. Že v tom máte nejaký chaos, áno presne toto je v hudbe kapely Inquisitor. Album treba počuť a objavovať v ňom, všetko tu opísané ale aj nevypovedané...

„The Quantum Theory of Id“ obsahuje štyri trojdielne príbehy inšpirované súperením determizmu a indetermizmu. Samotnou kapitolou osobe sú texty a celkový artwork (stačí sa len pozrieť na obal). Futuristicky ladený booklet, pri ktorého prezeraní máte pocit, akoby ste sledovali staré rozbité hodiny, či súboj strojov. Albumu venujem stálu pozornosť, ale mám pocit akoby som sa v ňom neustále strácal, i to bolo možno zámerom členov Inquisitor.

“...look at these bodies made of wax and silence
they are blind; they make no sound....“ [5,5/6]

Der litauische Fünfer Inquisitor wurde bereits 2002 gegründet, doch erst im vergangenen Jahr kam es, nach zwei Demos, zur Veröffentlichung des Debütalbums The Quantum Theory of Id. Musikalisch bewegt man sich im Avantgarde Black Metal, wobei der konzeptionelle Inhalt des Albums mindestens genau so interessant ist. In ihrem Album beschäftigen sich Inquisitor mit mathematischer Identität, Determinismus und Indeterminismus. Dieses riesige mathemtisch physikalische Themengebiet passt sehr gut zum modernen Black Metal und spiegelt sich auch im ansprechenden sowie klug gestalteten Booklet des Digipaks wieder. Jedes der vier Lieder (Infimum ist lediglich eine Einleitung) ist in drei Kapitel unterteilt, zu dem es einen eigenen abgedruckten Text gibt.

Musikalisch ist The Quantum Theory Of Id ein sehr vielfältiges Album, auf dem Eingängigkeit ein Fremdwort zu sein scheint. Die vier Lieder sind alle um die zehn Minuten lang und enthalten viel Abwechslung, wobei ein Grundelement immer wieder auftaucht. Es ist oft ein melodisch gespieltes Piano zu hören, welches schon für sich genommen sehr experimentell ist und mich immer wieder an die wahnsinnige EP Kittens von Caverns erinnert. Mir gefallen diese Pianopassagen sehr gut, da sie überaus unkonventionell sind und nicht mit den ansonsten üblichen symphonischen Keyboardarrangements im Black Metal zu vergleichen sind. Das Piaonospiel von Inquisitor ist manchmal irrwitzig und rasant, dabei auch überaus melodisch, aber doch niemals zu übertrieben oder aufdringlich. Der Black Metal, der drumherum zu hören ist, ist manchmal überaus technisch, vollgepackt mit trockenen aber melodischen Riffs, andernorts aber auch enorm zupackend und kraftvoll treibend. Da jedes Lied in drei Kapitel aufgeteilt ist, ist jedes Lied auch sehr abwechslungsreich ausgestaltet worden. Es ist permanent etwas in Bewegung, es gibt keine Wiederholungen und es fehlen klassische Strukturen, in der sich Strophe, Refrain und Wiederholung abwechseln. Auf den ersten Blick mag dies sperrig und schwierig erscheinen, doch es funktioniert erstaunlich gut. Im Prinzip wirkt das Album sogar wie ein einziges, überlanges, sich ständig veränderndes Lied, bei dem man gespannt ist, in welche Richtung die nächste Veränderung führen wird. Inquisitor verstehen es ausgezeichnet, eigenwillige Harmonien und konsequente Abwechslung zu einem flüssigen roten Faden zu vereinen. Mich stört oft an solchen melodisch-avantgardistischen Platten das Flackernde und Unstete. Gefrickel, lebendiges Riffing und technische Verschachtelungen gibt es zwar auch hier, aber in einem gesunden Maße, zu dem auch direkt und geradeaus gespielte Passagen gehören. Zudem sind immer wieder auch tolle Melodien zu hören, die klar und ergreifend sind.

The Quantum Theory Of Id ist eine sehr gute und intensive Scheibe, die auf der einen Seite zwar überaus melodisch und verspielt ist, auf der anderen Seite aber eben auch direkte Klarheit und packende Härte besitzt. Zusammen mit der inhaltlichen Thematik und dem gut gemachten Digipak ist das Album jedem zu empfehlen, der unkonventionellen, experimentellen Black Metal mag. [9/10]

Hell Music Webzine [Ltu] by Grabak

Ar dar pamenat pirmuosius INQUISITOR įrašus? Jei taip – pamirškit, nes tai neverta nei apkramtyto cento. Lyginant su naujuoju vilniečių disku „The Quantum Theory of Id“, tie du demonstraciniai leidinukai tėra ramus niūniavimas po nosimi, tarsi grupė tuo metu buvo bažnyčioje ir gėlėmis puošė altorių.

Visgi seilėtis apie tai, koks geras ir šaunus šis albumas, tikrai nežadu. Daugelis klausytojų ir ypač recenzentų, kurių nuomonė ne ką tvirtesnė už alaus putą, pirmiausia skuba pabrėžti, jog toks leidinys yra vertas dėmesio ir geras vien todėl, jog jį sukūrė Lietuvos grupė.

Dėl pirmojo punkto, šiuo atveju, nesiginčyju ir rekomenduoju visiems, kurie skaito šį tekstą, bet dar neklausė naujos INQUISITOR kūrybos. Va dėl antrojo - kategoriškai nesutinku. Tai, jog produktas yra lietuviškas, dar nieko negarantuoja. Nereikia būt ilgamečiu metalistu, kad prisimintum kiek niekam neįdomios ir menkavertės kūrybos prileido mūsų tautiečiai. Juolab, paėmę į rankas digipacko formate išleistą „The Quantum Theory of Id“, nieko lietuviško jame nerasite, išskyrus leidyklos „Forgotten Path“ adresą bei vieną lietuvišką vardą. Viskas. Beje, kalbant apie ne pirmo svarbumo dalykus, galima pabrėžti, jog albumo apipavidalinimas nedrąsko nei rankų, nei akių. Su protu ir mintim pateiktas produktas.

Metalo enciklopedijoje INQUISITOR muzikos stilius įvardijamas kaip simfoninis black metalas. Naujienose – avantgardinis black metalas. Tai kaip yra iš tikro? Simfonijos čia tiek, kiek aš Liuciferis su sklastymu ant kairio šono. Tad plačiąja prasme terminas „avantgardas“ tikrai tinka. Nepažystantiems tokio stiliaus – įvairių stilių mozaika, paremta eksperimentine instrumentų ir garsų samplaika.

Atidus klausytojas šioje metafizinėje pasakoje apie pasaulėžiūros krizę išgyvenantį keliautoją susidurs su išties sudėtinga ir painia kūryba. Labiau technine bei kompozicine prasme. Daugybė skirtingų melodijų, ritmo lūžių, tai adrenalino, tai opijaus injekcijų – sakytum, palaida bala... Tačiau, kaip visuma tai skamba išties neblogai. Nepaisant nuolatinės greičio ir nuotaikos kaitos, „The Quantum Theory of Id“ muzika neša labai savitą atmosferą. Gal ne kiek apokalipsinę, kiek chaotišką. Leisiu sau palyginti tai su ankstyvųjų EMPEROR interpretacija. Tuom viskas ir pasakyta.

Tiek klausant disko, tiek ir būnant koncerte, klausytojų laukia pora esminių INQUISITOR bruožų, kurie arba žiauriai užknis, arba ne. Visų pirma, tai ritmika ir melodijų kaita. Apie apverktiną tiek stiliaus, tiek ir sąvokos „progressive“, padėtį Lietuvoje žinome puikiai. O progresijos čia tikrai nemažai. Tad sukti reiks ne plaukus, o smegenis. Patikėkit – verta.

Na, ir galiausiai – klavišiniai. Ar užteks tolerancijos? 40 minučių trukmės albume klavišiniai groja bent 50... ir tai tikrai neprideda malonumo. Yra tikrai kietų kompozicijų ir tokių epizodų, kuomet vietoje ir laiku jie įsiterpia, taip sustiprindami įspūdį, tačiau nuolatinis ritminės gitaros partijų atkartojimas galiausiai ima taip nervinti, jog rodos jauti kaip žyla plaukai. Šiuo atveju tikrai džiugu, jog garso kokybė ir suvedimas atlikti jei ne profesionaliai, tai bent jau teisingai. Viskas skamba labai harmoningai.

„The Quantum Theory of Id“ – neblogas albumas, mėgstantiems kitokį black metalą. Ir nors jo klausymas sukelia vos kiek didesnę įtampą, nei sėdėjimas sode po sočių pietų, tai neabejotinai gėdos mūsų scenai nedaranti kūryba su didžiuliu potencialu. [7/10]

Keep it Metal Webzine [Usa] by LittleViking

I was initially going to review each individual song from this album, but as I jotted down notes while listening to the album, I realized that I had pretty much the same thing to say about each song. Generally speaking, the music is good. It’s a solid listen. The music changes tempo fairly frequently, its dynamic, it’s always going somewhere…the problem is that these songs are all approximately ten minutes long, so they should be covering a lot of ground. However, they don’t feel like there’s enough going on to warrant ten minutes worth of music. Most of these songs would, I think, be stronger if they were 5-6 minutes long.

As for the instruments, they’re pretty good and the band uses piano quite a bit to add a more complicated melody. Generally speaking, the moments with the piano are the best since at those moments the drums tend to become more interesting and the guitar will play an interesting harmony. The music without the piano can tend to get repetitive, since there aren’t too many moments where the guitar or drums do something extraordinary. Don’t get me wrong, the music is interesting and it demands your attention while it’s playing, but for an avant-garde band the sound doesn’t seem terribly avant-garde beyond the tempo changes.

I didn’t enjoy the vocals from this album a whole lot, they were far less dynamic than the rest of the music. They didn’t seem to be a major focal point, though. I thought the sound of the screeching was often inappropriate for the sound of the instruments underneath it. There were maybe two or three times on the album when the vocals mellowed out and became a lower growl. Those moments were far more beautiful than the rest of the album.

My hope for Inquisitor’s next album is for them to work on their composition. I think they have enough talent to play songs that are 10 minutes long, they just need the composition to match up. Alternatively, they could be more concise with their current sound and make the next album full of songs in the 5-6 minute range. I also hope the singer learns to sing/screech more appropriately with the music that’s being played. Even if he wants his voice to stand out, it should sound like it belongs to the music that’s being played.

Overall, I did enjoy this album and I thought that it had many strong moments, which made its weaknesses stand out even more. I would definitely recommend that you give these guys a listen. [7,6/10]

Metal Shemir [Pol]

Pochodzący z Litwy, INQUISITOR gra awangadowy, nietypowy black metal, mocno zakorzeniony w progresywnym death metalu jeśli chodzi o wiele partii gitar Nyku i Andriusa (ATHEIST, PESTILENCE). Płyta "The Quantum Theory Of Id" jest zarówno jego pełnoczasowym debiutem jak i wytwórni Forgotten Path, która ma siedzibę w Wilnie. Z nawiązań black metalowych wyczuwalne są partie przypominające muzykę ARCTURUSA, EMPERORA i niekiedy MAYHEM z "Grand Declaration Of War" bez momentów trip hopowych. Klimat płyty jak i dołożenie partii keyboardów (brzmiących jak fortepian ewentualnie klawesyn) przywodzi na myśl francuskie PENSEES NOCTURNES, tyle, że muzyka Litwinów nie jest aż tak depresyjna, a także owe dołożenie keyboardów nie ogranicza się tylko do tworzenia intr, keyboard jest tu pełnoprawnym instrumentem. Muzyka INQUISITOR mi także momentami przypomina polskie PROFANUM. Mi się wydaje, że owa deklarowana w bio kapeli awangardowść bardziej na razie ogranicza się do grania muzyki bedącej pod wpływem wspomnianych wyżej kapel, które poczyniły eksperymenty nieco wcześniej, zespół nie wprowadza zbyt wielu własnych pomysłów, na tym etapie nie eksperymentuje zbyt dużo na własną rękę - jedynie w "The End of Certainty; Supremum", gdzie pod wokale i gitary przypominające muzykę ze "Spheres" PESTILENCE podłożono ciekawe partie fortepianu, a potem to przechodzi w styl podobny do gry Blasphemera na "Grand Declaration Of War", można uznać, że jest to zrobione odkrywczo. Te partie współbrzmienia riffów gitarowych i keyboardu lepiej byłoby określić black metalem, czy death/black metalem z elementami muzyki neoklasycznej, gdyż z muzyczną awangardą XX wieku ta muzyka nie ma nic wspólnego. Trzeba jednak przyznać, że wyszkolenie techniczne, czy umiejętności aranżacyjne Litwinów są bardzo wysokie. Jeśli chodzi o brzmienie wokalu Lorda bardziej przypomina mi swoim wokalem barwę głosu Martina Van Drunena (m.in. ex-PESTILENCE) niż skrzeczenie Ihsahna, czy Varga Grishnackha. Czarciego black metalu w warstwie muzycznej jest tu na lekarstwo, choć w tekstach zespół nawiązuje do pism hermetycznych. Jest to płyta nawet dobra, choć jak na awangardę mało odkrywcza. [4/6]

Schicksal, Zufall, Bestimmung, Willkür blubb, blubb, blubb …. Black Metal braucht große Entwürfe, verstiegene Konzepte. Aus dem Fanzine Forgotten Path ist ein Label geworden, dessen erste Veröffentlichung die Litauer INQUISITOR bestreiten. Mit Hinblick auf die Spieldauer setzt diese Scheibe dem 2005er Demo das Doppelte entgegen, und qualitativ hält man mit dem Besten mit, was das Genre aktuell und gestern zu bieten hat(te).

Das zehnminütige „Principia Mathematica Philosophiae Naturalis“ erinnert vor allem ob seiner Klavierparts ein bisschen an ARCTURUS und gibt damit den Weg vor, speziell in den getragenen Passagen. Viehische Doublebass-Walzparts befinden sich damit im Widerstreit, und hinzu kommt eine sehr variable, immerzu verständliche Stimme. Ein natürlicher Sound kommt der Gruppe zugute, denn obschon INQUISITOR technische Versiertheit hervorkehren, Wird ihr Kurzspieler nie zum klinischen Monstrum.

„Die Welt als Wille und Vorstellung“ lässt EMPEROR zu besten Zeiten aufleben. Nach knapp der Hälfte nimmt es eine völlig neue Wendung hin zu einem hysterisch dramatischen Ende. Ähnlich ergeht es „Corpus Hermeticum“, das auf Isahns erster Soloscheibe hätte stehen können und am Ende in Gemach umschwenkt, wo zuvor kontrollierte Raserei herrschte. Mit dem tragischen und rhythmisch knifflig ausgefallenen Abschluss „Supremum“ wandeln sich INQUISITOR erneut auf halben Wege zu einer echten Künstlertruppe mit Hang zum Drama. Letztlich bestechen diese jeweils gut zehn Minuten langen Stücke durch ihre Wandlungsfähigkeit wie Stringenz und dürften gleichermaßen Traditionalisten wie Neuerer zufriedenstellen. Ungenießbar atonal wird hier nichts; wer gut gespielten Black Metal mit Tiefgang schätzt muss zuschlagen.

Dass „The Quantum Theory Of Id“ übrigens „free to copy and share“ ist, stellt angesichts der Flut mittelmäßiger und gewollt vergeistigter Black-Metal-Veröffentlichungen eine Schande dar: Muss Qualität verschachert werden, weil Langweiler die Mittel besitzen, sich medienwirksam zu inszenieren und dadurch mehr Käufer zu ziehen. Jetzt investieren, später ernten, Leute …

FAZIT: INQUISITOR mischen mit „The Quantum Theory Of Id“ an der Spitze visionärer Black-Metal-Bands mit. Wem ABIGOR zuletzt zu kalt waren und die alten ARCTURUS ohne Klargesang fehlen, ergeht sich hier in Jubelarien. [12/15]

Nowela MiniZine [Pol]

Litwiński Forgotten Path Magazine zajął się również wydawaniem, czego przykładem jest pierwszy pełny album Inquisitor z tego samego kraju. I niech Was nazwa nie zmyli, gdyż nie będziecie mieć tutaj do czynienia z krwistym retro thrash/ black/ death metalem, a ponoć awangardowym spojrzeniem na Black metal. No nic to- zobaczymy… Zapuszczam płytkę i… przydługie i nudne trzyminutowe intro paraliżuje mnie, po czym usypiam. A tu nagle jebut- czuję się, jakbym dostał obuchem w łeb. To tylko drugi utwór, a ja już przydepnąłem sobie szczękę!! Kurwa, co to jest? Mieszanka Arcturus, Naglfar, Dissection, czegoś pomiędzy nowymi produkcjami Mayhem, a naszym Non Opus Dei, czy też np. Therion? Ja pierdzielę- siedzę i myślę, a myśli odfrunęły nie wiadomo gdzie… Ależ mnie Inquisitor wkręcił, zamieszał mną, jak Collin Farrel Alicją Bachledą-Curuś i pierdyknął bezczelnie o ziemię. Auuuaj- tak to się nie robi!! Ja protestuję!! Wymyślili sobie kurwa nazwę Awant-Garde Black Metal i domyślaj się człowieku, że muzyka rozniesie Cię na strzępy!! To już drugie tak miłe zaskoczenie w ciągu dwóch lat- najpierw genialne (chociaż w wywiadach beznadziejne) Pensees Nocturnes, a teraz Inquisitor. Wybaczcie mi proszę te puste frazesy- już milknę, gdyż tej muzyki nie da się długo opisywać- tego trzeba po prostu słuchać bez końca i zastanawiać się skąd się biorą takie świetne zespoły... [5,5/6]

Parat Magazine [Cze]

“INQUISITOR is an (...) mankind overall”. These are the words from the band themselves that give at least some insight into the connection of their music to the quantum theory. Further clues are given in the first of the five compositions, which due to being three-minutes in length is not even a composition in a strict sense. We’ll keep in mind that “The Quantum Theory of Id” is composed of “introduction to the knowledge” and four songs that follow. If that looks too little for a proper timing, one should bear in mind that INQUISITOR aren‘t mean and their four musical pieces altogether can be as long as 39 minutes.

The band from Lithuania (not a typical country for metal) chose avant-garde metal for their path. Don‘t know if the current debut album is a result of long evolution (existing for 8 year and having exactly two demos as the marks in the discography), in either case in the year 2010 INQUISITOR are avant-garde black metal artists trying to make it to the top of such kind of complicated music. Their black metal is not essential to their style, but it is present everywhere, especially in the full-scale parts of the songs. To make a song ten minutes long could be deadly boring, so there is a need of several themes in each song. The youngsters were successful in this, in the words of a classic „there is always something going on“, and the music is not overall predictable. And where is this all avant-garde? INQUISITOR are successful in bringing together guitars and grand piano, which is abundantly present all over, and the vocals can be described as hysterical screaming. For romantics there‘s nothing else than the grand-piano there.

It is enough to look at the lyrics and the names of the songs (“Principia Mathematica Philosophiae Naturalis” or “Corpus Hermeticum”) and it is apparent that the intention was to create something complicated (for smart heads – simple). Lyrics like lyrics, but in the music they succeeded although to put it in one’s head is a bit of a task.

"Satan - War - Pagan, je répète les mots indices, Satan - War - Pagan, saurez-vous trouver quel est le mot de passe musical du jour ? Si oui, envoyez-le par SMS au XX36".

Oui, c'est désormais sûr, même Sabatier le sait, le "black métal" se résume souvent autour de ces trois scènes (même si on pourrait rajouter "dépression" dans les mots indices).

Sauf que, pas toujours, si, effectivement à l'écoute de neuf albums de black sur dix, on entend parler de ces trois sujets, il arrive que l'on tombe sur un groupe totalement hors-sujet (dans le bon sens du terme), qui nous livre autre chose que les sempiternelles HAIL SATAN !

INQUISITOR, groupe fondé à Vilnius, en Lituanie, est de ceux-là. Mélodique, symphonique, complexe, novateur, prenant, émouvant... Des qualificatifs divers et variés peuvent définir la musique du groupe.

Avant tout, comme dans tout bon "black d'avant-garde", on a droit à un concept.

Construit comme une pièce de théâtre, le texte est découpé en sous-parties, formant par la suite, un titre.

Ainsi, dans chaque petite sous-partie d'un titre, on retrouve un dialogue entre des personnages. La compréhension n'a d'ailleurs pas été simple, pusique le livret présente les personnages, dont toutes les répliques sont hurlées par le même membre du groupe (Lord), qui effectue tout les personnages.

Ce dernier chante alors les paroles de Zeroth A, Zeroth AA, Traveler, Propylion ou encore 'Gadget' (ce dernier étant un ordinateur, ce qui pousse le chanteur à hurler des phrases de type : <*process>rehall>, ce qui n'est pas évident, vous en conviendrez), qui forment autant de protagonistes de l'histoire. On a donc un concept ultra futuriste, sorte de cyber-déchéance du genre humain, baigné dans un artwork steampunk.

Comme on s'en doute alors, le son délivré est futuriste, mêlant ambiances industrielles, piano à queue, rythmiques de guitares syncopées, grosse double pédale, et voix typiquement black.

Tout ça conduit finalement à une alchimie réussie, on se prend facilement au jeu et l'album passe avec plaisir. Il faut évidemment plusieurs écoutes pour cerner les mélodies pas facile d'accès et la complexité de l'album, ce qui ajoute une profondeur à l'album. La production est à la hauteur du reste, propre, avec un piano à queue grandement mixé qui apporte tout sa puissance aux compos, ce qui amène une grande charge dramatique à l'œuvre.

Bref, on à ici un vrai boulot et un album riche. Un album qui a d'ailleurs pris du temps à venir au monde, enregistré en 2008, mixé en 2009, sorti en 2010 et chroniqué en 2011, ce qui n'est pas étonnant vu le concept béton-armé du projet.

Une très bonne sortie, pas forcément évidente à se procurer, étant disponible uniquement sur le label lituanien "Forgotten path", mais qui fera les beaux jours des amateurs de black d'avant-garde (et qui les occupera longtemps, vu la richesse des compos et du concept). [9/10]

Pest Webzine [Rou] by Adrian

Debut album of this Lithuanian band founded in 2002, so it took them quite some years to get the ball rolling. Speaking about the visual aspect of this debut album, I can say it was worth the waiting: very professional Digipack CD containing the lyrics of this conceptual album. The concept behind this release is very interesting if you're into metaphysical themes, the 4 tracks are each divided in 3 parts, so we actually get 12 track on "The Quantum Theory of Id", plus along intro narration that somehow preface the lyrics' themes. The music is progressive, avantgarde Black Metal, focused on the Technical side more than on the aggressive, brutal side of this genre, but also adding quite a lot of melodic touches (slow to mid-tempo rhythms and piano parts). Interesting music, good instrumental skills and complex compositions; the only thing that's kind of missing is a bit more diversity on vocals, even though there are some growls here and there the Black Metal screams become a bit vapid and insufficient for this music. If you're into discovering new territories in Black Metal you might give this band a try. [8/10]

Progwereld Webzine [Ned] by Shireen Bekker

Over de hele wereld kom je bands met de naam Inquisitor tegen. Ook in Litouwen, een land waar we eigenlijk maar weinig van horen. Dit bandje gaat daar waarschijnlijk geen verandering in brengen. Inquisitor maakt namelijk ontoegankelijke ‘avant-garde black metal’, met extreem snelle gitaarriffs, nog snellere basdrums en venijnige grunts. Het debuutalbum “The Quantum Theory Of Id” is dus niet geschikt voor tere zieltjes!

Inquisitor valt waarschijnlijk in de smaak bij liefhebbers van obscure black metal á la Arcturus, Axamenta en Celtic Frost. Maar misschien is de muziek ook interessant voor sommige progmetalfans. De lange nummers hebben namelijk een ongewone opbouw en veel tempowisselingen. Het ene moment luister je naar gitaargehakketak, een tel later naar klassiek pianospel. Ook typisch ‘progmetal’ is het concept achter het album. Een duistere stem legt in openingsnummer Infimum een ingewikkeld verhaal over determinisme uit.

Als de verteller uitgesproken is gaat het album ruig en rauw van start. Zanger Lord schreeuwt over distortion gitaren en hyperactieve drumpartijen heen. Het klinkt een beetje alsof het album opgenomen is in een kille fabriekshal. De nummers klinken namelijk een beetje hol en ‘metaalachtig’. Gitarist Nyku ragt er monotoon op los en drummer Garloq lijkt wel een hakmachine, ingesteld op het allerhoogste tempo. Ook komt de muziek wat afstandelijk over door de schelle grunts en de haast wiskundige overgangen. Maar in het nummer Die Welt Als Wille Und Vorstellung verandert de fabriek ineens in een balzaal, waar een gevoelig, klassiek pianodeuntje gespeeld wordt. De piano brengt wat warmte in het geluid en speelt een erg belangrijke rol op het album. Onder de dikke laag gitaarruis hoor je altijd theatrale toetsen, die soms op de voorgrond treden.

De muziek van Inquisitor moet je een aantal keer draaien voor het kwartje valt. Op het eerste gehoor klinkt het namelijk kil en roekeloos. Je wordt wild heen en weer geslingerd tussen dramatische toetsen, gegorgel, drummokerslagen en ruige riffs. Elk nummer duurt ongeveer tien minuten en heeft geen kop of staart. Inquisitor werkt nooit naar een climax toe, maar beukt, stuwt, hakt, snijdt en krast er flink op los. Na een aantal luisterbeurten ga je echter steeds meer stukjes uit de brij herkennen en valt het subtiele toetswerk ineens op.

“The Quantum Theory Of Id” is een technisch album, waar lang niet iedere progfan blij van wordt. Maar als jij wel tegen een stootje kan en wat uithoudingsvermogen hebt, is dit voor jou misschien wel een cd om de kille, koude winterdagen mee door te komen.

Pure Holocaust Zine [Ger]

Als ich diese Promo erhalten habe, wollte ich eigentlich keine mehr annehmen. Da die verantwortliche Plattenfirma aber gleichzeitig auch die Herausgeber des Forgotten Path Magazins (Besprechung der ersten Ausgabe in diesem Heft) sind, habe ich eine Ausnahme gemacht. Wer aufgrund des Bandnamens vielleicht klassischen Black Metal erwartet, der hat weit gefehlt. INQUISITOR aus Litauen haben ihren schwarzen Stahl aus vielen verschiedenen Elementen geschmiedet, was sie eventuell zu „Avantgarde“ werden lässt. Zumindest scheint mir die Bezeichnung passend zu sein und auch die Plattenfirma verwendet diese, um das Album zu bewerben. Zunächst muss ich mal erwähnen, dass ich das Album beim ersten Hörgang noch überhaupt nicht mochte, was aber auch nicht weiter verwundert, da ich meistens klassischen Metal konsumiere. Da ich aber nicht sonderlich ignorant bin, hab ich das Werk noch einige Mal aufgelegt und was sich dann entpuppt hat, ist eine interessante CD mit künstlerischem Wert. Die vier langen Lieder (+ Intro) stellen die Reise eines Wanderers dar, der sich im Kampf mit den gesellschaftlichen Strukturen und Entwicklungen befindet und durchlebt dabei eine Art persönliche Krise. Zumindest interpretiere ich das Ganze so. Passend zu dieser Thematik folgt der Black Metal keinen gängigen Strukturen, sondern bricht mit vielen Vorstellungen des Hörers. Sonderbare Melodien und Anordnungen treffen auf knüppeliges Black Metal Gehämmer. Jedes Lied ist erfüllt mit unkonventionellen Tönen und seltsam erscheinenden Rhythmuswechseln, die es dem Hörer nicht leicht machen, zu erahnen, worauf INQUISITOR hinaus wollen. Immer wieder werden neue Melodiebögen eröffnet und in das Konzept eingewoben. Gerade wenn die Gruppe beginnt mitzureißen, werden die Vorstellungen des Konsumenten in Staub aufgelöst. Auffällig ist auch die häufige Verwendung eines Pianos (kein Keyboard), wodurch die Klänge von INQUISITOR einen Hauch von klassischer Musik erhalten. Verpackt wurde diese wahnsinnige kompositorische Leistung ist eine exzellente und professionelle Produktion, die mir für dieses Album mehr als passend erscheint. Erwartet nicht allzu viel Atmosphäre, sondern technische Finesse. Wie gesagt, wer es wagt, sich durch die herausfordernden Kompositionen der Band zu kämpfen, dem offenbart sich ein großartiges Album mit einem nicht alltäglichen Hintergrund. Ihr müsst allerdings auch aufgeschlossen dafür sein, ansonsten vergesst es lieber. Ich kann mir vorstellen, dass jemand der die letzten beiden Alben von EMPEROR mochte, auch hieran Gefallen haben wird.

Psycho Magazine [Pol] by Robin

Jeden z wielu tułających się po świecie „Inkwizytorów” podesłał mi swoja płytę do recenzji. Nie wiedząc kto zacz sięgnąłem do sieciowej encyklopedii aby zasięgnąć nieco informacji przed zrobieniem recki. Tym razem chodzi o inkwizycję litewską, a opisywany poniżej materiał to debiutancki krążek zespołu. Sam zespół powstał w 2002 roku i zdążył, poprzedzić długograja dwoma demosami. Nie lubię pisać recenzji płyty po jednym przesłuchaniu, ale to akurat jest jeden z przypadków, kiedy taki zamiar miałem. Chociaż właściwie to powinienem napisać inaczej, nie chciało mi się do tej płyty wracać. Ale od początku… Już samo określenie muzyki jako awangard Black Metal wzbudziło mój niepokój, do tego okładka jakaś taka z trybami od zegara czy coś. Myślę sobie: O kolego nie będzie łatwo … ale co tam Metalista jestem – twardziel. No to słucham sobie tego Awangard Black Metalu i żadnej awangardy nie słyszę. Po przydługim i raczej chujowym intro wszedł taki powiedzmy Black/Death Metal z połamanymi rytmami i zmianami tempa. Dosyć przestrzenny i dobrze zrealizowany, momentami szybki. Pierwszy kawałek trwa ponad 10 min. i to jak na mnie za długo. Co prawda sporo się w nim dzieje, ale specjalnie odkrywcze ani jakieś rewelacyjne to nie jest. W pewnej chwili pojawił się fortepian (a może pianino – chuj wi, nie rozróżniam – hehehe, ale i tak pewnie sample czy jakoś tak) i dało to nawet interesujący efekt. Niestety w kolejnych odsłonach tej płyty ów klawiszowy instrument przejmuje wiodącą rolę i sprawia wrażenie jakby gitary z perkusją stanowiły podkład pod konkurs chopinowski. Dalej jest dużo zmian tempa, zdrowo pokręcony rytm, ale całość siada. Wokal niby to skrzeczący niby drący, ale raczej słaby. Czasami wchodzi growl i wtedy mi się podoba, ale to rzadko jest. Nie brak tej muzyce ciekawych momentów, ale to trochę mało i jako całość jest jak dla mnie mało słuchalna. Cztery kawałki (nie liczę intro) trwają prawie 40 min. więc trzeba mieć naprawdę dużo samozaparcia aby to przesłuchać. Na wzmiankę zasługuje sposób wydania krążka. Ładny digi (który to format ma tyluż zwolenników co przeciwników, ale wydany ładnie), do tego kolorowy fajny booklecik. Naprawdę bardzo przyzwoicie wydana płyta. Warte polecenia miłośnikom bardziej pokombinowanych (przekombinowanych) klimatów. [78/100]

Rites of Zygadena Zine [Usa] by Kreator

Yet another INQUISITOR on the Metal Scene; this one plays some kind of Progressive Death Thrash Metal and maybe I’m not a die-hard maniac of this style but the few bands from that field I like a lot! Such bands as late DEATH, SADIST (Ita), CORONER, MARTYR (Can), SPASTIC INK or TERMINAL FUNCTION I love to fucking death!!! (Did I mention CYNIC or ATHEIST? Hahaha!!!) And that’s what we are dealing with right here. As mostly in case of Progressive Death/Thrash Metal bands I dislike the vocals. Fuck – why the hell most of these bands use these fucking shrieks as if they were witches burning at a stake! I think this style is perfect for brutal Thrash Metal acts as early DESTRUCTION or HOLY MOSES. Here I would like to hear something different, less ear-penetrating. Some of these bands I can’t even stand because of these fucking shrieking vocals as for example CONFESSOR.

But anyway the music of INQUISITOR is really good and enjoyable stuff and the more I listen to this album the more I like it and the more I get used to these vocals. What I like about this stuff is that unlike most of Progressive Metal bands, INQUISITOR doesn’t exaggerate with the technical abilities of the members of this band – it is on high level, that’s right, but it is not based on stupid show-offing of the skills. This way this music has “soul” and creates some weird and specific feel that you can find on let’s say CORONER’S or Norwegian VIRUS albums (VED BUENS ENDE) – this dark and obscure vibe. The compositions are heavily loaded with keyboards but it doesn’t sound gay at all because INQUISITOR uses mostly (only) the piano sound and because of this fact I link their stuff with VITALIJ KUPRIJ and one of his bands – ARTENSION because he uses the piano in Metal music in similar way – classic, advanced and “Chopin-like”. It really goes with the rest of the instruments and general feel of the music and moreover enchants the riffs bringing them to another level. If only this voice was a bit different. I think they call their style something with “avant-garde” so if they really want to be “avant-garde & experimental” Metal act I think they should experiment more with the vocals. There are some little parts, more pushed to the background, more guttural and that sounds better. But something that could be just perfect here could be style of voice (or something similar) that uses Norwegian VIRUS – this dreamy, tired, narcotic, ghostly & sick male voice.

Generally I can recommend this album and especially to these who like mentioned above bands and Progressive Death/ Thrash/ Black Metal. You will not be disappointed. [85/100]

Rock Bands Zine [Ita] by Markus Ganzherrlich

This digipack is the first audio release from the well-known and respected Lithuanian magazine and it's also the first CD from Lithuania's band after a pair of demos. Don't confuse it with other homonyms from Brazil, Czech Republic, Portugal, nor from the Netherlands. These guys state they play Avantgarde Black metal and there are actually points of contact with Emperor, Dimmu Borgir and Arcturus, but the agonized vocals used in most part of the songs of the Vilnius act are closer to Chuck Schuldiner. There are also fragments of Mathcore and Prog within the 4 long real tracks (the first is just an intro), for instance at around 3 minutes before the end of "Principia Mathematica Philosophiae Naturalis". Moreover, the stubborn piano lines in "Die Welt als Wille und Vorstellung" add further elements that show that besides the occasional symphonic Black metal riffs (not many actually) and the Black metal vocals, there's so much more to discover and enjoy besides the initial categorization in this same track and in the rest of the album, all the more because the compositions contain a great deal of structures, stops, rhythm and pattern changes. Luckily, all this is made with ability and doesn't leave us with the bitter taste of 'collage damp-squib' many other records do.

Sympho Black, Death and Thrash with really original circular riffs are in "Corpus Hermeticum", nevertheless the rising Avantgarde metal act offers the best guitar riff in "The End of Certainty; Supremum". The former also includes a noteworthy union between landslide drumming and Techno-Thrash riffs, and there's also place for a Doom part in the vein of My Dying Bride; the latter is opened by a disrupting main riff which comes back later, but it's such a multifold song that you'll find a Slayer riff as well, a keyboards fugue and an intense couple work of drums and keys.

The 5-track music is elaborated, but not sophisticated and its lyrics, dealing with metaphysics, epistemology and empiricism, are fascinating and only apparently intricated.

If there's a thing I don't like too much that is the mixing: I mean, once bands with two guitar-players used to distinguish them clearly, now they do the opposite; this works when they're playing the same riff, so the effect is doubled, yet when the roles of rhythm and lead guitars are separated, this should be emphasized, and here this doesn't happen much. With the contrast stressed out, the compositions would have been even more involving. Lastly, the bass is buried in the mix too often, and that's a pity because it has so much to offer. The rest of the instruments are hearable clearly and boast awesome sounds.

Inquisitor don't have as much fantasy as Dark Millennium, but they occupy one of the highest rankings amongst experimental combos. They prefer fast patterns and when the rhythm slows down, they don't recur to acoustic guitars like the Germans, but bet all their chances on the keyboards. A different approach which works, too.

Very appealing to the ear and sure to please fans of compositing and arranging solutions going out of the usual track and bringing forth the spirit of those on a quest on (semi-) virgin musical territories. Recommended 100%! [82/100]

Spirit of Metal Webzine [Fra] by Mataï

Le black avantgardiste aura toujours le don de nous étonner, année après année, et ce depuis un bout de temps maintenant. De part son originalité et ses thématiques étranges, il aura toujours su se faire une place et proposer quelque chose de différent, en témoignent certaines formations telles qu'Arcturus en Norvège ou Blut Aus Nord en France.
En Lituanie, ce n'est pas vraiment le cas, non seulement parce que les groupes de black metal se font rares, mais en plus parce que le pagan et la culture locale sont les plus grandes inspirations des groupes de metal du coin. Qui aurait donc pu croire qu'une petite formation de Vilnius arriverait à mettre le feu aux poudres en sortant des sentiers battus ?

Inquisitor fait partie de ces formations culottées désirant mettre le paquet dès le départ en proposant un univers des plus inadapté, sans que cela ne paraisse trop exagéré. Composée de cinq membres, créée en 2002, la bande a plus d'une corde à son arc, en dénotent une certaine expérience musicale et une inventivité sans faille. Pour le coup, Inquisitor, mené par Lord (chanteur/claviériste) se dote d'un concept particulier et inattendu sur le combat entre déterminisme et indéterminisme, ceci mis en avant par des paroles basées sur le combat des paradigmes dans le comportement humain, les divergences entre les deux courants pré-cités, et ce qu'est la réalité. Ainsi, on se retrouve avec quelque chose d'assez théâtral, les quatre morceaux (hormis l'introduction) se découpent en trois parties, la deuxième partie étant en général plus calme que les deux autres. En leur sein, des personnages font leur apparition, tels que Zeroth A, Traveler, l'infini, ou encore 'Gadget', le programme informatique, qu'on peut aussi voir comme un algorithme, histoire de coller au concept. A savoir aussi que ces personnages sont interprétés par le même chanteur, c'est à dire Lord, qui n'hésite pas à jouer les rôles jusqu'au bout, par exemple en prononçant de drôles de lorsqu'il s'agit de 'Gadget'. Le pari est osé en tout cas, non seulement ce n'est pas forcément facile de parler le langage informatique mais en plus, cela peut être étrange d'entendre ces termes au sein même d'un black metal mélodique. Enfin on se retrouve avec un livret des plus complets, mettant en valeur ce côté théâtral, notamment avec le listing des personnages au tout début, avec leur ordre d'apparition, mais aussi avec le découpage des parties, des actes si on peut dire, tous portant un nom. Le décor se veut très cybernétiques, des rouages, des machines, la déchéance de l'être humain, bref...rien de bien positif mais vous en conviendrez, Inquisitor ne fait pas les choses à moitié avec un concept pareil.

Il aura en tout cas fallu plus de deux ans à l'album pour sortir chez un nouveau label lituanien Forgotten Path Records. Non seulement la session d'enregistrement aux Thrigger Studios s'est passée en 2008, mais le mastering et mixage s'est fait entre 2008 et 2009, et enfin la sortie officielle s'est effectuée en 2010. Inquisitor n'aura pas perdu son temps, prenant non seulement son temps pour mettre en place les idées et les morceaux mais s’évertuant en plus à rendre ce concept le plus intéressant et riche possible. Le fonctionnement aura été plutôt rigide, étant donné que le quintet a décidé de faire quatre/mouvements, comme dans une symphonie classique.

Pourquoi donc suivre l'organisation d'une symphonie classique ? Tout d'abord pour relever, une fois de plus, le côté théâtral, mais surtout parce que le clavier n'est autre qu'un grand piano. Ce dernier est quasiment omniprésent, agissant en fil conducteur. Puissant, il intervient toujours lors de passages importants, maîtrisé par Lord (pianiste de son état). Ses compositions sont donc riches et virevoltantes (« Die Welt als Wille und Vorstellung » par exemple) et font preuve de technique, notamment lorsque le piano arrive à imiter les riffs, eux-mêmes (« The End of Certainty, Supremum »). Vous l'aurez compris, cet instrument fait partie des pièces maîtresses de la musique d'Inquisitor.

Allons dans le vif du sujet et découvrons ensemble et concrètement la musique d'Inquisitor. Ce « The Quantum Theory of Id » démarre avec une introduction « Infimum » où les seuls sons que l'on peut entendre sont des bruits industriels, un bruit blanc parfois, et une narration prise dans la distorsion d'une radio pour un résultat assez synthétique. Cette narration tente de nous expliquer le concept, même si l'ensemble peut forcément paraître abstrait. Mais les vraies explications se retrouvent avec les quatre morceaux suivants. « Pricipia Mathematica Philosophiae Naturalis » propose un dialogue entre l'algorithme 'Gadget' et le philosophe Zeroth A sur une musique black dotée d'un chant tout ce qu'il y a de plus caractéristique. Les mélodies à la guitare sont difficiles à appréhender (sans pour autant dire qu'elles sont absentes) à cause de leur complexité et de leur côté tordu, symbolique même du crash du programme. Le piano renforce encore plus ce côté alambiqué et étrange, même lors d'accélérations du plus bel effet. Rien de très agressif en tout cas, tout se base littéralement sur la maîtrise et la technique des instrumentations, afin de nous livrer quelque chose de relativement progressif, futuriste et particulier. Pas besoin d'effets sonores électroniques, tout est fait grâce aux guitares et au piano et lorsque les pauses apparaissent, ces dernières ne peuvent que soulever cet effet de combat entre deux avis bien opposés.

Les morceaux sont très longs (plus de neuf minutes en général) et cachent leur dose de mystère, d'ambiances et de surprise. « Corpus Hermeticum » et son ensemble bien black jouit d'une excellente progression, mise en lumière par de très bon riffs, une bonne panache, un chant torturé, et une atmosphère sombre et dramatique instaurée par l'apparition du piano en duo avec les guitares. Après la pause, propre à chaque titre, tout se dote d'un grain de folie supplémentaire, pour nous octroyer d'atmosphères black typiques avant de passer aux mélodies tordus aux consonances death et à une fin en apothéose.

« The Quantum Theory of Id » prend tout son sens lors de son écoute intégrale, chaque titre étant la continuité de l'autre, histoire de nous narrer les événements liés à cet affrontement déterminisme/indéterminisme. Jouissant d'une production et d'un concept musical en béton, cet album pourra sans doute en réconcilier plus d'un avec l'avant-garde, tant l’œuvre livrée ici est riche et maîtrisée, de bout en bout. Complexe et bien ficelée, elle embarque l'auditeur dans un univers particulier mais recherché, offert par un combo privilégiant la qualité à la quantité. Une très bonne découverte , pour le moment disponible sur le site du label Forgotten Path. [17/20]

The Austrian Black Metal Webzine [Aut] by Jürgen Winterheller

Von der Plattenschmiede von Forgotten Path Records (hat sich übrigens aus dem Forgotten Path Magazin entwickelt) erreicht uns deren erster Release, der sich bereits 2002 gegründeten Formation INQUISITOR aus Litauen. Nach den beiden Demos in den Jahren 2004 und 2005 wurde es schon beängstigend Still um die Truppe, nun konnte aber doch endlich das erste Full-length auf den Markt geworfen werden. Auch wenn man sich wenig innovativ rund um den Globus verteilt mit mindestens vier Bands den Namen teilt, wissen die Herren aus dem Baltikum zumindest musikalisch für Abwechslung zu sorgen.

Nach einem eher langgezogenen und unscheinbaren Intro, das jedoch schon auf die eher unkonventionelle Herangehensweise hindeutet, starten INQUISITOR zwar mit einer satten Black Metal Breitseite, die jedoch bald einem experimentelleren Stil weicht. Das Hauptaugenmerk wird auf eine eher klassisch/symphonische Schiene gelegt, die jedoch immer noch mit dem nötigen schwarzmetallischen Biss untermauert wird. Teilweise werden Reminiszenzen an spätere EMPEROR geweckt, dies sicher auch deswegen, weil die Herrschaften technisch einwandfrei zu Werke gehen. Von der Songstrukturierung wie auch von den Tempo- und Rhythmuswechsel gibt es überhaupt nichts zu bemängeln, hier wird ausreichend variiert, ohne dabei konfus und überladen zu wirken. Verstärktes Augenmerk wird immer wieder auf den Einsatz eines Pianos gelegt, das den symphonisch/bombastischen Charakter natürlich immens hebt und gleichzeitig für ruhige und besonnene Momente sorgt. Gerade weil diese Veröffentlichung durch ihre Komplexität nicht gleich beim ersten Durchlauf die volle Intensität entfaltet sollte man als Black Metal-Fan ohne Scheuklappen ein Ohr riskieren.

FAZIT:

Durch den steten Einsatz des Keyboards und die symphonisch/bombastische Ausrichtung dürfte die Zielgruppe von INQUISITOR klar abgesteckt sein. "The Quantum Theory Of Id” ist aber auf jeden Fall ein hörenswertes Werk, deren Macher nicht den Weg des geringsten Widerstandes gewählt haben, sondern ihre eigene Nische im großen (Black) Metal Universum anvisieren. [8/10]

The Sinister Flame [Fin]

Musically, nowhere near my alley, this one. The press sheet categorizes Lithuanian INQUISITOR as "Avant-Garde Black Metal” and boasts plenty of venerating adjectives; “catchy guitar riffs, surprising and passionate melodic passages, odd rhythm changes, extraordinary decisions and solutions…” Sounds on paper like something Ihsahn has been after ever since Anthems, doesn’t it? And not just on paper. INQUISITOR have most certainly listened to what the more “progressive” Norwegians have been up to and, in consequence, I feel just as lost listening to The Quantum Theory of Id as I do with, say, The Adversary.

The best part of the album is the concept, which is a “metaphorical fairytale” built under the notions of determinism and indeterminism. It is certainly a less ventured perspective whether we are talking about Black or Death Metal bands – and one that could be studied further (eg. the free will aspect). Not every band has to conceive a fresh angle, but let us applaud for those who do.

Warheim Webzine [Pol] by Rimmön

Połączenie wyrazu „avantgarde” z „black metal” powoduje u mnie zawsze drżenie rąk i niekontrolowane rozszerzanie źrenic do stanu bliżej nieokreślonego. W każdym razie, jeśli ktoś tak opisuje swoją muzykę to czasem wie co robi a jeśli wie co robi to z reguły jest to wciągający kawał porządnej muzyki. Nie jest źle powiadam Wam! Litewski Inqusitor nie należy do zespołów typowych. Dysponuje interesującą rytmiką a tu i tam wtóruje im fortepian. Jest to najbardziej awangardowy instrument na krążku ale nie szkodzi – nie w tym rzecz. Gitarowa anihilacja jaką przeprowadza wspomniany zespół jest czymś zgoła odmiennym od typowych herezji kapel nurtu BM. Są one niczym death metalowe korowody śmierci i nieustającej zagłady świata. Deprymują i wprowadzają w depresję. Rytmika jest ich chlebem powszednim a to nie jest powszechne zjawisko w tym gatunku nieprawdaż? Są przy tym bardzo wyraziste i selektywne. Są konkretne i nie pozostawiają złudzeń, że na nich opiera się cały koncept płyty. Nawet kiedy starają się być bardziej black’owe to jawnie zalatują progresją.

Gitary są odważnie wspierane przez ciasną niczym dziewicza wagina i gęsto utkaną niczym wieśniacki sweter, stopkę perkusyjną. Jest wszechobecna i często ważniejsza niż talerze + bębny razem wzięte. Wykonuje swoją robotę należycie. Na tyle należycie, że rzuciła mi się w uszy. Jak już wspomniałem, fortepian jest tu ważnym instrumentem i wypełnia spory procent tego wydawnictwa. Jest to oryginalne zastosowanie dla tego instrumentu ponieważ on współgra a nie tylko dopełnia całości. Jest pełnoprawnym instrumentem i równie ważnym co wiosła. Styl gry Inquisitor przypomina mi nieco szwedzkie Embraced. To samo tyczy się brzmienia. Krążek jest doskonale wyprodukowany i mimo, że charakterystyczny, brudny wokal niknie czasem w tle to całość jest bardzo dobrze wyważona. Można odnieść pozorne wrażenie o sterylności ale to złudzenie. Ogółem, materiał wywarł na mnie bardzo dobre wrażenie ale nie przyprawił o ciary ani nie zasugerował, że moje życie nie miało sensu do momentu poznania Inquisitor. To szalenie dobry zespół i ze wszech miar solidny ale nie wzbudza ogromnych emocji. Nad tym jeszcze muszą popracować ale są na pewno na dobrej drodze a wysoką jakość zawsze cenię i doceniam. Bardzo udana i ciekawa płyta jedynego mi znanego zespołu z Litwy. Będą z nich ludzie i bardzo mnie to cieszy bo to światowa produkcja! [8/10]

Interviews

Pavillon666 Webzine [Fra]

On Air (Radio)

MassaBrutto Radio [Blr]

Les Décibels Sont Dans Les Prés [Fra]